Wouter in Guatemala
Dinsdag 13 december vertrek ik voor stage naar Guatemala.
Op deze web-log houd ik mijn verhaal bij en kunnen geïntereseerden even een kijkje nemen hoe het met mij gaat.

Op geplaatste logs kan je ook reageren.

Hallo

Woensdag 9 augustus om 11:00 kwam ik dan aan op Schiphol. Me ouders stonden me op te wachten en we reden terug door het Nederlandse polderlandschap met echt polderweer; kou en miezer.

Soms vraag je je dan af.. wat doe ik hier?

Het antwoord is kort: studeren. In september begin ik mijn nieuwe Masterstudie Conflict Studies & Mensenrechten aan de Universiteit van Utrecht. Voordat ik daar mee begin moet ik echter nog veel regelen, o.a. een nieuwe kamer in Wageningen of Utrecht.

Ik mis de landen en de mensen nu al en hoop nog eens de dierbaarste mensen op te zoeken. Ik zal me het komende jaar echter volledig moeten focussen op mijn nieuwe studie en zal helaas mijn buitenlandse reisjes op de lange baan moeten schuiven.

Mijn reis was met éen woord: Maravilloso!  (Fantastisch!) en ik beveel alle landen waar ik geweest ben dan ook van harte aan, met name Guatemala en Honduras.

Dank u wel voor het lezen van mijn updates en wie weet tot de volgende web-log!

Met vriendelijke groet, Wouter Sebastián Thiebou

Twee vandaag op BVN, veel vis eten, palmbomen, van de Valk hotel, mooi gekleurde Amsterdam vormige huisjes….. rara??

CURACAO!!!  BON BINI!!

Vanmorgen ben ik aangekomen op dit Caribisch onderdeeltje van het Nederlands Koninkrijk. Het pasgeopende nieuwe vliegveld gaf me direct het gevoel om dicht bij mijn eindbestemming te zijn; douane beambtes die nederlands met je praten en bewegwijzering ook in het nederlands. Dit maakt Curacao een soort Texel in de Caribische zee. Ik zal hier 4 dagen op het eiland blijven en dinsdag 8 augustus mijn vlucht nemen naar Amsterdam.

De afgelopen week na Panama is een fantastische week geweest, enorm druk, maar met ongelooflijk veel nieuwe ervaringen en vrienden. Na nog een nacht door te hebben gebracht in een Panamese cel wegens het niet kunnen indentificeren tijdens een grootschalige drugscontrole in een nachtclub moest ik me de volgende dag met volle haast naar het vliegveld begeven om mijn vlucht naar Cartagena in Colombia te halen. In Cartagena ben ik 1 volle en twee halve dagen geweest en was direct weg van de schoonheid van deze stad. Het was tijdens de spaanse overheersing de opslaghaven van al de rijkdom uit Zuid en Centraal Amerika om door te voeren naar Spanje. Door de rijkdom van de stad en de opslag van het vele goud was het een ideale kans voor piraten om deze stad te plunderen. Onder spaans gezag werd toen dus echter besloten dat het beter was om rond de hele stad verdedigingswalen te bouwen en een groot fort om de stad, zijn inwoners en het goud te beschermen. Het is een mooie en oude stad dus die ook direct aan de Caribische zee ligt en leuke stranden heeft.

Van Cartagena heb ik een bus genomen naar Venezuela vanwaar ik mijn vlucht naar Curacao wou nemen. Na 12 uur in de bus naar Maracaibo, 4 uur wachten en nog eens 4 uur in de bus naar Coro kwam ik er achter dat de Dutch Caribbean Airlines failliet waren en niet meer vlogen op Curacao… balen dus!

Via via hoorde ik dat er elke dag op een luchthaven ten noorden van Coro in Punto Fijo nog wel een vliegtuigje vertrok.

Op goed geluk vertrok ik deze morgen (4 aug.) met de taxi naar luchthaven Las Piedras in Punto Fijo en had enorm veel mazzel dat ik het laatste plekje kon bemachtigen in dit immens grote vliegtuig…. 7 personen!

Ik krijg de plek naast de piloot aangewezen.. wat mij dus de co-piloot maakte en heb een van mijn beste vluchten ooit gemaakt. Het was wel een korte, want na 25 minuten landden we alweer op het vliegveld van Curacao.

Vanuit onze kerk kennen mijn ouders mensen hier op Curacao die me ophaalden op het vliegveld en waar ik de komende 4 dagen mag verblijven.

Alles gaat dus op rolletjes en ik ben enorm dankbaar dat alles zo goed verlopen is tot nu toe.

Ik ga hier nog even een paar dagen genieten van Caribisch Nederland en hoop iedereen snel weer te zien.

Ayo, Wouter

Na mijn vertrek uit Roatan heb ik een mega snelle, super intensieve en uiterst mooie reis gemaakt door de rest van Centraal Amerika en ben ik nu ruim twee weken laten aangekomen in Panamá.

In Honduras heb ik nog een leuke tijd gehad met vrienden die ik daar heb leren kennen en vervolgens ben ik naar Nicaragua vertrokken. Hier heb ik de koloniale steden van León en Granada bezocht. Tevens heb ik een mega manifestatie van de FSLN bijgewoond op de plaza in Managua. Het is de politieke partij van de Sandinisten die komende november op hun terugkomst rekenen. Tijdens de koude oorlog hadden deze ‘rebelen’ het land overgenomen tot groot ongenoegen van de VS. Een terugkomst van de FSLN zal grote gevolgen hebben voor de nieuwe lijn in linkse regeringen overal in Centraal en Zuid Amerika, met Chávez in Venezuela en Eva Morales in Bolivia als voorbeeld.

In Nicaragua heb ik tevens het ecologische wondereiland van Ometepe bezocht in het grootste zoetwater meer van Centraal Amerika. In dit meer leeft tevens een uiterst zeldzame gemuteerde Bull-shark die oorspronkelijk in de Caribische zoutwater zee zwom en op miraculeuze wijze nu met al zijn vriendjes de cycliden in het zoetwater meer zit te pesten. Dit eiland bestaat uit twee vulkanen die elkaar net aanraken bij de basis en daardoor een supergave 8 vormen. De papagaaien, parkieten en vele andere tropische vogels, vlinders en reptielen zijn hier zo in overvloed dat je denkt dat ‘paradijs’ tot op heden nog steeds bestaat…

Vanuit Ometepe ben ik de grens overgestoken naar Costa Rica waar ik met een andere jongen naar het schiereiland van Nicoya ben gereisd. Dit schiereiland is in het zuiden nog nauwlijks aangestast door het massatoerisme als in de rest van Costa Rica en gaf me daardoor toch nog een ‘thuis’ gevoel. Costa Rica heeft immers een veel beter imago dan de andere Centraal Amerikaanse landen en dat is ook zeer duidelijk te zien aan de hoeveelheid toeristen.

Helaas op dit schitterend schiereiland heb ik mijn rug zwaar geblesseerd en moest ik een aantal dagen volledig plat. Mijn rug was zo verrot dat ik niet kon lopen of zelf maar me nek op kopn tillen…. enorm balen dus. Na rust, pijnstillers en goede hulp van twee amerikaanse meiden kon ik de reis naar de hoofdstad San Jose maken. Het is een schonere en rijkere hoofdstad dan wat ik gewend was… en die trent zet zich voort, nl. hier in Panama city waadt je je tussen de wolkenkrabbers, GUCCI, Armani en topkleding winkels en Mercedes, Ferrari en Maserati dealers… echt totaal onverwacht voor mij.

De reis naar Panama duurde maar liest 17 uur over 900 kilometer. Dit is wel met de grens inbegrepen die me een enorme koppijn heeft gegeven. Ik moest immers $500 cash laten zien voordat ik het land binnen kon. Toen ik naar de andere kant van de stad was gerent en uitgevonden had dat ik nog steeds zo rijk was gelukkig moest ik een bewijs van uitgang laten zien. Een vliegticket of busticket terug naar San Jose of naar Columbia.. die ik natuurlijk ook niet had. Letterlijk werd aan me gevraagt: ‘Hoeveel ben je bereid te dokken om het land binnen te komen’ …pure corruptie natuurlijk.

Met geluk wist ik een busticket te kopen terug naar San Jose voor $25 dollar (weg gegooid geld natuurlijk, maar ach ja.. beter dan die vent te betalen). Met bijna 3 uur geklooi aan de grens kon de reis eindelijk voortgezet worden.

Nu dus in Panama en morgen kan ik een van mijn dromen waarmaken om het Panama kanaal met eigen ogen te mogen waarnemen. Ik ga naar de grootste Miraflores sluizen in het kanaal en hoop ook de rest van het kanaal landinwaarts te bezoeken.

Dit kanaal heeft sinds het eerste idee van Koning Carlos V in Spanje in 1524, 390 jaar op zich laten wachten tot ie uiteindelijk geopend werd in 1914. Het was éen van de grootste megaconstructies van het begin van de 20ste eeuw en heeft meer dan 100.000 mensen levens geëist. De werknemers waren niet aan te slepen; honderden vielen bij bosjes door Malaria, Dengue, Gelekoorts, slangen en spinnenbeten….  waarschijnlijk het bloedigste kanaal van de wereld.. Maar hoe dan ook de moeite waard om ooit in je leven gezien te hebben.

Ik ben druk bezig mijn terugweg naar Nederland te plannen via Curacao, maar de uitkomst laat nog even op zich wachten. Door volle vluchten en dure prijzen moet ik enigzins flexibel zijn en zal het nog zo´n 2 weken duren voordat ik de nederlandse bodem aan zal raken.

Hoe dan ook zal het niet lang meer duren!

Tot snel,

Wouter

Hola todo el mundo

Twee dagen geleden ben ik vertrokken uit Roatan. Ik ben er bijna twee maanden geweest, heb meer dan 80 duiken gemaakt en heb een enorm goede tijd gehad. Het was echter weer tijd om door te reizen.. verder zuidwaarts. Roatan zal ik blijven herinneren als mijn tijdelijke paradijsje waar ik met de mooiste vissen, zeepaardjes, dolfijnen en haaien heb gezwommen.

(A Giant Nassau Grouper on Overheat Reef)

Op het moment verblijf ik in de hoofdstad van Honduras, Tegucigalpa en zal in twee dagen doorreizen naar Managua, Nicaragua. Ik bezoek nu een beetje de bezienswaardigheden hier in en rond de hoofdstad met vrienden die ik in Roatan en hier in de hoofdstad heb leren kennen. Gister ben ik naar de nieuwe Superman film geweest en heb weer eens een Hamburger bij de McDonalds gekocht. Want alhoewel veel mensen mogen denken dat ik hier in een ontwikkelingsland zit… wil dat nog niet zeggen dat ze hier ook het westerse leven kennen (en immiteren.. McDonaldization  hoera!).

Voor de mensen die zich afvragen of ik nog wel weet wat er in de wereld gebeurt kan ik zeggen… jep. Italia wereldkampioen, Israel in oorlog en de beste haring van Nederland is te koop in Rijswijk (waar ik geboren en getogen ben) …Vishandel de Koning in de Boogaard!

(de enigste op het eiland die oranje trouw is gebleven…)

Het beste!

Wouter

Hoi hoi

Nog steeds druk aan het werk op het tropische eiland van Roatan.

Ben hier nu al bijna een maand en heb niet veel anders gedaan dan duiken, drinken en slapen.

Toch naast het duiken moet ik veel leren om mijn examens met goed gevolg af te leggen. Ik moet veel natuurkundige kennis hebben van druk en decompressie en tevens ook veel biologiche kennis van het menselijk lichaam als bijv. de oren, hart en longen. Dit alles om veilig duiken te bevorderen en te weten wat er aan de hand kan zijn met een duiker in geval van nood.

Heb vandaag met goed gevolg mijn Nitrox duiker certificaat gehaald. Dit bevoegd mij te duiken met percentages zuurstof hoger dan 21%. Verhoogde percentages (tot 40%) brengen nieuwe mogelijkheden om langer in het water te blijven tot dieptes van 35 meter, maar brengen tevens weer limiten vanwege het gevaar op zuurstofvergiftiging (lamlegging van het zenuwstelsel wat uiteindelijk verdrinking tot gevolg heeft). Voor de echte diepduiken moet je de stikstof vervangen voor helium, waardoor je een ‘trimix’ krijgt die je wel tot 50-60 meter kan brengen zonder ernstige/ dodelijke gevolgen als zuurstofvergiftiging, stikstofnarcose of decompresieziektes. Voor deze ‘trimix’ ben ik nog niet bevoegd en waarschijnlijk heb ik daar ook geen behoefte aan. Duiken tot die dieptes zijn uiterst risicovol en vragen een uitrusting van rond de 40 kilo. Tevens is het licht op 50-60 meter zo geabsobeerd dat je alleen contouren en verschillende kleuren blauw kan onderscheiden.

Over donker duiken.. gister een schitterende nachtduik gemaakt! Fantastisch om in het pikkedonker krabben en kreeften van wel tot 80 cm te zien en octopussen die van kleur veranderen.. Tevens zijn er veel ‘creepy’ lichtjes onderwater. Ze worden de ‘strings of pearls’ genoemd.. het zijn lichtjes in het water die om voor mij onbekende redenen verschijnen.. een soort dwaallichtjes, want ze hebben absoluut geen vaste locatie…

Internetcafe gaat sluiten.. het ga jullie goed en ik update binnenkort weer

Gegroet, Wouter

Hola everybody

Geen Guatemala, geen tortilla’s, geen frisse nachten, geen inheemse klederdracht, geen bergen …in de verre verte lijkt het niet op Guatemala waar ik nu ben.

Palmbomen, bbq chicken, witte stranden, schipwrakken, vliegende vissen, Bob Marley muziek, groene murenes…. Roatan! Dat is waar ik nu ben. Een tropisch pirateneiland ten noorden van Honduras, waar de barracudas, schildpadden en (walvis)haaien hun huis hebben gevonden.

Na Guatemala ben ik via Copan (de 5de groep oude maya stapelsteentjes die ik gezien heb) naar Roatan gekomen. Een prachtig eiland met een echte piraten geschiedenis. Het leven draait hier om relaxen, duiken en relaxen…. niet slecht hoor!

Op dit moment werk ik hier nu al bijna twee weken als DiveMaster in opleiding. Het is de top van het recreatief duiken, waarbij je ook al snuffelt aan lesgeven en het managen van een duikshop. Je kan de DiveMaster graad zien als een stage; ik werk in de shop en krijg er niet voor betaald (ik moet er zelf voor betalen eerlijk gezegd) en heb de kans om de komende 6-8 weken, want zolang duurt deze stage, veel te leren over duiken en alles eromheen. Ik maak 2 duiken per dag… soms als Fun Dive Backup en soms als assistent van een van de 5 instructeurs hier tijdens een cursus. Mijn taken zijn divers, maar ik hoef me hier absoluut niet te vervelen. Het varieert van tanks vullen tot het trainen van het Hondureese leger tot Open Water Duiker (..als assistent dan) ..wat ik de afgelopen 4 dagen gedaan heb. Geen wonder dat dit land nooit een echte oorlog gekent heeft…. ze zouden alles verloren hebben! ..deze gasten (10 in totaal) waren zo enorm dom… alles moest wel 3 keer minimaal herhaalt worden wouden ze er iets van beginnen te snappen.

Goede training trouwens wel weer voor mijn spaans… hier op het eiland spreekt immers iedereen engels vanwege het feit dat het ooit een engelse kolonie is geweest.

De komende 2 maanden zal ik hier dus blijven om alle riffen en visjes van dit eiland vast te leggen op mijn netvlies. Heb al meer dan 25 duiken gemaakt en veel natuurschoon mogen waarnemen. Een enorm scheepswrak waar een enorme groene murene recht op me afzwom, een vloot barracudas van meer dan een meter per stuk die naast me kwamen zwemmen, schildpadden, grote kreeften, riftunnels, en de vele duizenden andere vissen en schelpen hebben mijn verblijf tot nu toe al een topper gemaakt.

De komende twee maanden hoop ik dit eiland mijn thuis te noemen en het uiteindelijk te verlaten als een echte DiveMaster of misschien zelfs met de volgende stap met instructie bevoegdheid. 

Ik moet nog op zoek naar de walvishaai, maar als ik hem zie zal ik een fotootje van hem maken…

Op de foto hieronder is onze stijger met onze boot te zien. en onze duiker verkeersbord:

http://i17.photobucket.com/albums/b87/thieb001/DSC_2348.jpg

Kijk ook eens op onze site voor meer informatie:

www.coconuttreedivers.com

Na hier bijna 4 maanden te zijn verbleven (inbegrepen de vele uitstapjes) lijkt het me weer tijd geworden om te vertrekken. Komende zondag zal ik voorgoed vertrekken uit mijn gelieve San Cristóbal op zoek naar geluk in andere delen van Centraal Amerika. Allereest zal ik nog een dag in Guatemala stad verblijven om de mensen gedag te zeggen die ik daar ken en een kopie van mijn werk aan de ambassade te overhandigen, dan zal ik in Antigua mijn spullen ophalen die daar nog bij mensen liggen en zal vandaaruit ook een flinke doos met onnodigheden en souveniers naar Nederland sturen. Vervolgens hoop ik dinsdag de 16 mei naar Honduras te vertrekken waar ik de ruines van Copan zal bezoeken en een poos zal verblijven op het tropische eiland Roatan om weer eens tot rust te komen (heb niet anders gedaan hier).
Mijn aankomende vertrek geeft me enorm veel energie om me weer buiten de grenzen van het bekende te begeven, maar laat tevens een triest gevoel achter omdat ik de mensen hier zo goed heb leren kennen en het pijn doet ze achter te laten.

Ik houd jullie op de hoogte hoe het mij vergaat in Honduras!

La chica más bonita de San Cristóbal se llama Mariana. Encontré ella sólo hace dos semanas y no tuve mucho tiempo para conocerla muy bien, pero en el poco tiempo que tuvimos yo encontré una chica muy guapa, amable y bien lista.

¡Mariana, gracias para tu amistad y que te vaya bien!
Si quieres venir a mi hogar Holanda una vez… ¡sólo hazlo!
Nos llamamos o escribimos.

Quidate y un beso, tu mejor (y único) amigo de Holanda

Sebas

Gister was een grote dag voor het kleine San Cristobal… de president kwam op bezoek!

Met helikopter landde hij op het voetbalveldje aan de voorkant van mijn huis.
Vervolgens met een 3 dozijnen bodyguards en 7 Jeeps sjeesde die naar het centrum, waar een uitbundige menigte Cristobalenses hem stond op te wachten.

Bij het stadhuis stapte die precies uit waar ik stond en kon ik even een praatje met hem maken en me hart luchten over mijn gestolen portemonee eerder deze maand.

..en een fotootje maken: